welvaart

Het gat in de donut

Doordenker van Geert Janssens (Ondernemen, februari 2020)
Regelmatig worden we geconfronteerd met nieuwe ideeën van succesauteurs die beweren een duurzame oplossing te hebben gevonden voor complexe maatschappelijke vraagstukken. Typisch voorbeeld is het donut-model van Kate Raworth. Leuk verhaal met weliswaar een aantal hiaten.

Karl Marx en Adam Smith heruitvinden

Opinie van Ignace Van Doorselaere (Ondernemen, mei-juni 2017)

Een bedrijf is een brug die 2 pijlers verbindt: links het belang van de klant, rechts dat van de aandeelhouder. De brug zelf wordt gevormd door energie van werknemers — mensen die een groot stuk van hun leven investeren, op zoek naar zingeving, zelfbevestiging, collega’s en respect. De gouden driehoek van duurzame groei is die van tevreden klant, gemotiveerde en voldane werknemer, leidend naar duurzame aandeelhouderswaarde.

Samen werken aan duurzame inzetbaarheid

Column van Chris Wuytens en Geert Janssens

Dat ook werknemers mee willen bepalen wat wendbaar en werkbaar werk inhoudt, is een opportuniteit. De slaagkansen van een wendbare en werkbare arbeidsmarkt zijn immers groter naargelang die vorm krijgt vertrekkend van de raakvlakken tussen werknemers en werkgevers. Met een positieve bijdrage van beide kanten is wendbaar en werkbaar werk iets om met gezonde spanning naar uit te kijken.

Mensen willen werken, basisinkomen of niet

Een dividend van de vooruitgang: zo noemt historicus en journalist Rutger Bregman het basisinkomen in zijn beroemde boek ‘Gratis geld voor iedereen’. “We hebben onze welvaart maar voor een heel klein deel aan onszelf te danken”, klinkt het. “Wij zijn rijk dankzij de instituties, de kennis en het sociaal kapitaal dat onze voorouders hebben opgebouwd. Deze rijkdom is van ons allemaal. Een basisinkomen laat iedereen erin delen.”